Αμφιβάλει κανείς ότι οι θρησκείες δεν φανατίζουν τον άνθρωπο ή ότι η αθεΐα είναι αρετή;
Η τιμωρία του λιθοβολισμού της γυναίκας είναι η πιο αποτρόπαιη εκτέλεση θανάτου που στους Ισλαμιστές αποδίδεται για το αμάρτημα της μοιχείας! Ηθικός αυτουργός της επινόησης του αμαρτήματος ήταν ο Ιουδαϊσμός που γέννησε αυτή την ηθική κηρύσσοντας και διαδίδοντάς την στην Παλιά Διαθήκη! Ο Χριστιανισμός είναι υπόλογος για την αποδοχή των πιο πάνω αφού χωρίς να καταδικάζει την Παλιά Διαθήκη την θεωρεί Ιερό Βιβλίο στον Κανόνα της πίστης μαζί με τις άλλες δυο αδελφές θρησκείες με τις οποίες αποτελεί το θεμελιώδες δόγμα των τριών Αποκαλυπτικών Θρησκειών του πλανήτη!
Τι ντροπή!
Το νου σας «αξιοπρεπείς γυναίκες»: Ζουν και θωπεύουν ανυποψίαστα θύματα πέριξ Νηπιαγωγείων και Δημοτικών!
Εξ αφορμής της θρησκόληπτης δασκάλας που κατήγγειλε εξάχρονο μαθητή της για θωπεία!
Η Παναγιά Καταφυγιώτισσα αναδεικνύει άλλη μια αντίθεση των ιδεαλιστών της πίστης με τους υλιστές της αλήθειας και της πραγματικότητας.
Το εκκλησάκι που φιλοτέχνησε αφιλοκερδώς ο Δημήτρης Μυταράς δίνει την αίσθηση της επαφής του Θεού καθώς στον όρμο Καταφυγή, κοντά στο Σούνιο, που είναι κτισμένο, μανιωδώς φυσούν οι άνεμοι και το δέρνουν ανηλεώς. Έτσι ο σπουδαίος ζωγράφος απέδωσε στην εικονογράφησή του τις μορφές των ανέμων με κίτρινο χρώμα να κυριαρχούν στους τοίχους του και η οροφή να είναι ντυμένη στο γαλάζιο. Όλη η εικονογράφηση μοιάζει να έχει κίνηση!
Όμως όλα αυτά είναι ψηλά γράμματα για τους ιδεαλιστές και τους μυθολόγους ιερείς που αντιτίθενται σε κάθε μορφή τέχνης και προοδευτικότητας, ενώ παράλληλα βρίσκονται εκτός πραγματικότητας, χαρακτηρίζοντας το αριστούργημα του Μυταρά… τερατούργημα, σφραγίζοντας το εκκλησάκι!
Αν η τέχνη είναι η τελευταία μορφή ελευθερίας, για τους οπισθοδρομικούς ιερείς η πραγματικότητα εκφράζεται μόνο με το μύθο, την ψευτιά και την δουλικότητα.
Τις περισσότερες μέρες του ολοκαυτώματος της Δαδιάς, ολόκληρη η Ελλάδα πνίγεται στις καταιγίδες και τις βροχές, σπέρνοντας την απόγνωση με τις χαλαζοπτώσεις στους καλλιεργητές ολόκληρης της χώρας, και μόνο στη Θράκη, η ειρωνεία της τύχης, σκορπά με δυνατούς ανέμους τον πανικό, που κάθε μέρα αλλάζουν διεύθυνση, πότε με βόρειους και πότε με νότιους ανέμους, ώστε η φωτιά να ολοκληρώσει το καταστροφικό της έργο στο ομορφότερο δάσος της Ευρώπης!
Αν υπήρχε θεός, θα τον έβριζα, που δεν ακούει τις απεγνωσμένες παρακλήσεις των κατοίκων του Έβρου, που τόσο πολύ πιστεύουν στην Θεία Πρόνοια και τις θαυματουργικές Του επεμβάσεις! Άδικο! Πραγματικά: Έλεος! …γιατί ο Έβρος είναι και δική μου πατρίδα, αν και θα έπρεπε τις μέρες αυτές συναισθηματικά να νιώθουμε πως «όλοι είμαστε Εβρίτες»!